Saturday, April 23, 2011

गजानन महाराज

आरती श्री गजानन महाराजांची


जय जय सत्-चित् स्वरूपा स्वामी गणराया।अवतरलासी भूवरी जड-मूढ ताराया॥धृ॥
निर्गुण ब्रह्म सनातन अव्यय अविनाशी।
स्थिरचर व्यापुन उरले जे या जगतासी।
ते तू तत्व खरोखर नि:संशय अससी।
लीलामात्रे धरिले मानव देहासी॥१॥
होऊ न देशी त्याची जाणिव तू कवणा।
करूनी "गणि गण गणात बोते"या भजना।
धाता हरिहर गुरूवर तूचिं सुखसदना।
जिकडे पहावें तिकडे तूं दिससी नयना॥२॥
लीला अनंत केल्या बंकट सदनास।
पेटविलें त्या अग्नीवांचूनि चिलमेस।
क्षणांत आणिलें जीवन निर्जल वापीस।
केला ब्रह्मगिरीच्या गर्वाचा नाश॥३॥
व्याधि वारुन केले कैका संपन्न।
करविलें भक्तांलागी विठ्ठल-दर्शन।
भवसिंधू हा तरण्या नौका तव चरण।
स्वामी दासगणूंचे मान्य करा कवन॥४॥




गजानन महाराजांचे भजन
गण गण गणात बोते।हे भजन प्रिय सद्गुरुतें।
या श्रेष्ठ गजानन गुरुतें।तुम्ही आठवित रहा यातें।
हे स्तोत्र नसे अमृत तें।मंत्राचि योग्यता यातें।
हे संजिवनी आहे नुसतें।व्यावहारिक अर्थ न याते।
मंत्राचि योग्यता कळते।जो खराच मांत्रिक त्यातें।
या पाठे दु:ख ते हरतें।पाठका अति सुख होतें।
हा खचित अनुग्रह केला।श्रीगजाननें तुम्हाला।
घ्या साधून अवघे याला।मनिं धरून भावभक्तीला।
कल्य़ाण निरंतर होई।दु:ख ते मुळी नच राही॥
असल्यास रोग तो जाई।वासना सर्व पुरतिलही।
आहे याचा अनुभव आला।म्हणूनिया कथित तुम्हाला॥
तुम्ही बसुन क्षेत्र शेगांवी।स्तोत्राची प्रचिती पहावी।
ही दंतकथा ना लवही।या गजाननाची ग्वाही॥


गजानन महाराजांची भूपाळी
उठा उठा हो सद्गुरुराया सरली ती राती॥दयाळा॥
उष:कालचा वाहे वारा कुक्कुट ओरडती॥धृ॥
सूर्य सारथी अरुणा पाहून प्राची निजचित्ती॥
गेला होऊन अति आनंदित तें मी वानुं किती॥१॥
उलुक पिंगळे झाले भयभित पाहून अरुणाला।
प्राचि प्रांत तो सद्गुरुराया लालिलाल झाला॥२॥
चक्रवाक चंडोल पक्षि ते प्रभात कालाला।
सूर्या बघण्या आतुर होऊनि घालिती घिरट्याला॥३॥
तेवीं बघण्या तुला पातले भक्त तुझे द्वारी।
दर्शन देउनि तयास तारा गणु म्हणे संसारी॥४॥